Life Story

‘ಆ ರಾತ್ರಿ…….ಶರೀರವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಲು ತುಂಡು ಬಟ್ಟೆಗಾಗಿ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದೆ’. ಈಕೆಯ ಕತೆ ಕೇಳಿದರೆ ಕಲ್ಲು ಹೃದಯವೂ ಕರುಗುತ್ತೆ!

ಮಳೆ ಬಂದರೆ ಸಾಕು ನಿಮಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ಸಂತೋಷವಾಗುತ್ತದಲ್ಲವೇ? ಆದರೆ, ನನಗೆ ಮಾತ್ರ ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯ ನೆನಪಾಗಿ ಹೆದರಿಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಬೆನ್ನು ಮೂಳೆಯಲ್ಲಿ ನಡುಕ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಮರೆಯಬೇಕೆಂದು ಕೊಂಡರೂ ಮರೆಯಲಾಗದೆ, ಹಿಂದಿನ ಘಟನೆ ನೆನಪಿಗೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಅಳುಬರುತ್ತದೆ…ಮನುಷ್ಯರೆಂದರೆ ಅಸಹ್ಯಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಹೌದು. ಹಿಂದೆ ನಡೆದ ಘಟನೆಗೂ ಮಳೆಗೂ ಸಂಬಂಧವಿದೆ.

ಆಗ ನನ್ನ ವಯಸ್ಸು ಕೇವಲ 12 ವರ್ಷ… ಆರಾತ್ರಿ ಜೋರಾಗಿ ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ನಾವು ವಾಸವಾಗಿದ್ದ ಪ್ರದೇಶವೆಲ್ಲಾ ಜಲಾವೃತವಾಗಿತ್ತು. ಊರಿನಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಹಾಹಾಕಾರ. ಜನರು ದಿಕ್ಕಾಪಾಲಾಗಿ ಓಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅಮ್ಮ ಮತ್ತು ನಾನೂ ಸಹ ಓಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಓಡಿದ ನಂತರ ಹಿಂತಿರುಗಿ ನೋಡಿದರೆ…ಅಮ್ಮ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಾನೊಬ್ಬಳೇ ಇದ್ದೇನೆ. ಯಾವ ಕಡೆ ಹೋಗಬೇಕೆಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ. ಬಹಳ ಹೊತ್ತು ಅಮ್ಮನ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಳೇ ನಿಂತಿದ್ದೆ.

‘ಏನಮ್ಮಾ ಒಬ್ಬಳೇ ನಿಂತಿದ್ದೀಯ?’ ಎಂದು ಸುಮಾರು 40 ವರ್ಷ ಪ್ರಾಯದ ಅಂಕಲ್ ಒಬ್ಬರು ಕೇಳಿದರು. ನಡೆದ ವಿಷಯವನ್ನು ತಿಳಿಸಿದೆ. ‘ಪ್ರವಾಹ ಕಡಿಮೆಯಾದ ನಂತರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವಿಯಂತೆ ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವಿಯಂತೆ ಬಾ’ ಎಂದು ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರು. ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ ಸಹ ಇಂತಹ ಮಹಾತ್ಮರು ಇರಬಹುದೆಂದು ಆತನ ಮನೆಗೆ ಹೊರಟೆ.

ಅವರ ಮನೆಗೆ ಹೋದನಂತರ ಸತತವಾಗಿ 15 ದಿನಗಳ ಕಾಲ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಅತ್ಯಾಚಾರವೆಸಗಿದರು. ಎಷ್ಟು ಮಂದಿ ಮಾಡಿದರೆಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಬೆಳಗಾದನಂತರ ನನ್ನನ್ನು ಮಾರಲು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದರು. ಮನುಷ್ಯರನ್ನೂ ಸಹ ಮಾರಬಹುದೆಂದು ನನಗೆ ಅಂದೇ ತಿಳಿದದ್ದು. ನನ್ನ ಕೈಗಳನ್ನು ಹಗ್ಗದಿಂದ ಕಟ್ಟಿದರು. ಮೈಮೇಲೆ ಒಂದು ನೂಳೆಲೆಯೂ ಇಲ್ಲ…. ಬೆಳಗಾದರೆ ನನ್ನ ಮಾರಾಟ.

ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿ ನನ್ನ ಮೈಯಲ್ಲಿರುವ ಶಕ್ತಿಯೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಒಗ್ಗೂಡಿಸಿಕೊಂಡು ಕೈಗಳಿಗೆ ಕಟ್ಟಿದ್ದ ಹಗ್ಗವನ್ನು ಬಿಡಿಸಿದೆ. ನಗ್ನವಾಗಿಯೇ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಬಂದೆ. ಮೈಮುಚ್ಚಲು ತುಂಡು ಬಟ್ಟೆಗಾಗಿ ಎಲ್ಲಕಡೆಯೂ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.ಪ್ರವಾಹ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿಲ್ಲ. ಇನ್ನೂ ಮೊಳಕಾಲು ಆಳ ನೀರು ಹರಿಯುತ್ತಿದೆ.

ಓರ್ವ ಮಾತೃಮೂರ್ತಿ ನನ್ನ ಅವಸ್ಥೆಯನ್ನು ನೋಡಿ … ತನ್ನ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡಳು. ಉಡಲು ಹಳೆಯ ಸೀರೆಯೊಂದನ್ನು ಕೊಟ್ಟಳು. ಸೀರೆ ಹೇಗೆ ಉಡಬೇಕೆಂದು ಸಹ ನನಗೆ ತಿಳಿಯದು.!

ಮಾರನೆ ದಿನ ನಮ್ಮ ಮನೆ ತಲುಪಿದೆ. ನಾನು ಸತ್ತಿರಬಹುದೆಂದು ಭಾವಿಸಿದ್ದ ನನ್ನ ಅಮ್ಮ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ತಬ್ಬಿಕೊಂಡಳು. ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ನಾನು ಕೇವಲ ಮನುಷ್ಯಳಾಗಿ ಬದುಕಿದ್ದೇನೆಂದು.

Comment here